We vertrekken donderdagavond al!

Nieuwe vluchtnummers, BA 064 en BA 428
aankomsttijd Nederland 09.45 uur!

Tot snel.
Liefs Miriam en Wytze

Hallo allemaal!!

Nog 12 dagen en dan komen wij weer naar huis. De komende dagen gaan wij nog even genieten van de zon en de zee in Watamu en Malindi. Vrijdag 29 december vliegen wij weer naar huis, voor de gene die het willen weten we vliegen met Britisch Airways vluchtnummers BA88 en BA8121, aankomsttijd in Nederland 21.45

Voor iedereen een fijne kerst en tot in het nieuwe jaar!

Liefs Miriam en Wytze

YEAH! We kunnen ons officieel tot backpackers rekenen! Miriam misschien met wat pijn en moeite (jeetje, sh*t tassen! In die kleine matatu’s..aaaaarrrggggghh!!), maar we hebben het overleefd! Even een greep uit de avonturen:

Mombasa:
In 1 woord: PARADIJS! Witte stranden, blauwe zee en palmbomen, veel palmbomen. De rit ernaartoe duurde 8 uur… 7 uur waren perfect, mooi wegdek (ja, daar kijk je van op in Kenia), maar het laaste uur was ronduit slecht (eigenlijk hoort hier een veel erger woord te staan, maar dat mag niet meer van mn moeder..:P). Eenmaal aangekomen zaten we eerst in een superdeluxe hotel (dankjewel Miriam) en zijn we steeds een stapje lager gegaan. We eindigden in een hans en grietje hutje (alleen zonder snoep helaas) wat ons 6 euro per nacht kostte! Maargoed, daar zat ik dus in mn Hans en Grietje hutje even de lonely planet te lezen. Had net het brood maar binnen gelegd want er liepen overal bavianen en die lusten dat wel. Zie ik in mijn ooghoek iets bewegen…ik kijk op…knipper even goed met mijn ogen…knijp in mijn arm, maar hij staat er toch echt! Een megabaviaan! Ik had het brood naast me neer gelegd en dat kwam hij wel even weghalen. Ik slaakte een gil (schaam ik me nog steeds voor), maar dat deed de baboon niks! Kwam heel relaxt verder gewandeld en pakte het brood van het bed af! Goed, dat laat ik de volgende keer dus maar gewoon buiten liggen. Ik schrok me kapot! Hij zat echt een haar bij me vandaan…
Verder heeeeeeel relaxt op het strand gehangen en gewandeld. Nog gesnorkeld met twee van die beachboys…die niet kunnen zeilen. De heenweg zeurden ze dat er te weinig wind stond en terug stond er weer teveel wind! Tjah, volgens mij kan je dan gewoon niet zeilen!
Terug naar Thika gingen we weer met de bus. Maar die ging ‘s avonds pas dus zaten we de hele dag te wachten. Dus hebben we met Tony gekletst. Tony boekte de bus voor ons en zat echt de hele dag bij die bus te wachten op mensen. In de avond voordat de bus wegging kwam hij even bij ons in de bus zitten (we mochten in de bus wachten) en hij vroeg of ik de bus kon rijden. Dus ik zeg, tja, dat kan ik misschien wel, maar dat mag niet, want ik heb geen rijbewijs. Dom dom dom, in Kenia is dat natuurlijk helemaal niet nodig! Dus hij vroeg of ik de bus even een stuk vooruit kon zetten. Dat liet ik me geen twee keer zeggen! Ik sprong achter het stuur en onder begeleiding van Tony zat ik zowaar een touringbus te besturen. Weliswaar maar tien meter vooruit, maar toch! Later zei hij nog dat ik de volgende keer wel een rondje door de stad mocht rijden! Toen we weer in Thika zaten belde hij me daarvoor zelfs nog op! Want we zouden toch nog een stuk door de stad gaan rijden…!
Ohjah, heeel veel ooms en tantes van mij waren er ook! Was supergezellig, lekker gegeten in hun luxe restaurant en gezwommen in het zwembad! Verder hebben die ook het weeshuis gezien en een aantal hebben kiandutu (sloppenwijk) gezien. De kinderen keken hun ogen uit! Al die mzungus, ze wisten ff niet meer waar ze het moesten zoeken!

Safari!
Moooooooie natuur! Nog mooiere dieren en heeeeeeeel veel in de bus (matatu) zitten… Eerst naar samburu geweest en heeeeeeel veel olifanten gezien. Van superdichtbij…soms te dichtbij en dan toeteren ze je wel weg. Dat klinkt echt superhard! En Steve (onze chauffeur/ gids) schrok zich dan kapot en scheurde ervandoor. Vervolgens door naar Hells gate, daar kun je fietsend door het park. Na drie maanden wel weer even wennen op de fiets, maar het was fantastisch! Je fietst tussen de giraffen, zebras en allerlei vage gazellen door. En als laatst naar Masai Mara. Tussen de Masai mensen. Daar hebben we leeuwen, luipaarden, cheetah, giraffen, olifanten, nijlpaarden, krokodillen en weet ik het allemaal gezien. Heel veel dieren. En heel veel masai mensen. Die vragen echt overal geld voor! Stonden we vast in de modder en kwamen ze ons helpen, willen ze geld! Terwijl ze uiteindelijk helemaal niet geholpen hadden. Ook voor foto’s, bezoek aan het dorp en zon rituele springdans willen ze geld. Aan de andere kant wel begrijpelijk, wij komen even aancrossen om hun gebied te bezoeken en uiteraard hebben wij als blanken een onuitputtelijke geldbron in de achtertuin staan dus dat moet uitgebuit worden. Maarja, we kwamen voor de natuur en die hebben we gezien!
Op de terugweg hebben we 4 uur in een modderpoel gestaan…De kok (Freddy) en Steve hadden net weer hun schone pak aan, maar na 4 uur zag je echt alleen nog maar modder! Maar we hebben ook die ervaring weer overleefd! Ook hebben we ze nog even 5 december uitgelegd, alleen zwarte piet was een beetje lastig uitgeleggen…De schuimpjes was veruit favoriet van iedereen! Vooral Freddy was als een kind zo blij!

De komende tijd gaan we naar Sweetwaters toe en daarna wederom richting de kust. Zal hopelijk weer een hoop gebeuren…Over 19 nachtjes slapen zijn we er weer! De zin om weer naar huis te gaan zit er ook steeds meer aan te komen. Weer met vrienden leuke dingen doen… Kheb alleen wel het gevoel dat het altijd zomer is, maar dat zit er niet in denk ik…Njaaaaaaah, tot de volgende keer!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ohjah, we hebben een huisje in bergen voor de komende 5 maanden! Jippieeeee! Voor degene die mn vader kennen, dat vakantiehuisje in Bergen! Lachuuuh! We missen iedereen thuis en tot snel!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

JAjajajaaaaaaah, het is tijd om afscheid te nemen. Vanmorgen afscheid genomen van Kim en Gerdi. We missen ze nu al! Wat hebben we met die twee een toptijd gehad! In Nederland zetten we dat uiteraard nog even voort. De Brabanders kunnen zelfs twee Noord Hollanders met de carnaval verwachten! We zullen zien…

Zondag vertrekken wij uit het CRC en gaan we op weg naar Mombasa. Daar zit mijn moeder en co nu ook, dus dat wordt vast gezellig! Maar niet voordat we ze vandaag in het CRC verwelkomen. Ben benieuwd hoe onze zoon op z’n oma reageert…

De afgelopen dagen zijn we halsoverkop nog een voedselproject gestart. Zoals bekend hebben we een schooltje in de sloppenwijken gestart. Dat programma loopt prima, alleen de kinderen hebben hartstikke honger! Soms komen ze niet naar school vanwege de honger. Daar moest wat aan gebeuren! Vandaar dat we samen met Anthony en Nelson op pad zijn gegaan en wederom een hele hoop spullen hebben gekocht voor het voedselproject! Vandaag nog even kijken hoe dat gaat. De kinderen zijn er vast blij mee! Ook hebben we dan voor alle kinderen slippers! Hoeven ze niet meer op blote voeten door de modder te banjeren. Ja, het heeft hier best hard geregend. Niet dat het overstroomde, maar vooral snachts flinke buien!

Afgelopen zaterdag hebben we ons afscheidsfeestje gehad. Op z’n Keniaans, geit erbij, de pret kon niet op! Echt superofficieel met speeches en al! We hebben wat certificaten gehad en de mensen waar we veel mee waren opgetrokken waren aanwezig. Het was een gezellige avond!

Hoss! Ja, ik heb het gehaald! Ik ben nu officieel karatemember van de karate association van Kenya. De gele band is binnen, echt superleuk! Samen met Gerdi de grading gedaan en het oordeel van de coach mocht er wezen! Drie keer een 8 gehaald en als totaal een very good. Lijkt me duidelijk!

Rastafarai Miriam…Ze heeft het geprobeerd. Vier uur gezeten en de Kenianen maar vlechten…Helaasch moesten we het er binnen 2 uur weer uithalen. Miriam werd er helemaal gek van! Maarja, als je toch in Kenia bent moet je het natuurlijk een keer geprobeerd hebben! Nu ik nog… Waarschijnlijk ergens tussen Mombasa en safari in, AIT!

De winst na drie maanden Kenia:
- een hele hoop certificaten (leuk voor aan de muur)
- heeeeeeeeeeel veel Afrikaanse spulletjes (en souvenirs voor de thuisblijvers, we hebben ons best gedaan!)
- 2 nieuwe projecten gestart
- veel projecten gesponsord
- gele band karate
- vlechtjes erin en meteen weer eruit…
- heeeeel veel liefde van de kinderen (moet eigenlijk bovenaan)
- heel veel liefde van de andere vrijwilligers

Het verlies na drie maanden CRC:
- balen dat je afscheid moet nemen van de kinderen….

Zondag vertrekken we dus voor onze laatste maand, lekker beetje rondreizen (waarschijnlijk aan de kust). En dan gaan we weer terug naar Nederland. Naar ons eigen koude kikkerlandje, want ook al regent het veel, het blijft hier altijd warm! Terug naar onze vrienden en familie. Terug naar het land met regeltjes. Terug naar het land waar de SP de grote winnaar is geworden van de verkiezingen….
Maar eerst nog genieten van al het mooie wat Kenia heeft! Ik kan het iedereen aanraden vrijwilligerswerk te gaan doen. Het is heel erg leuk! En daar hou ik het bij!

Groetjes,

Wytze en Miriam

Op vrijdag 1 september 2006 is het dan eindelijk zo ver. Wij (Wytze en Miriam) vertrekken samen naar Thika. Een plaatsje in Kenia, 40 km ten noorden van Nairobi. Wij verblijven daar drie maanden in een kindertehuis om te zorgen voor de kinderen, les te geven op de basisschool in de buurt en te helpen met het steunen van kinderen in de sloppenwijken.
Na drie maanden gaan wij er nog even samen op uit, genieten van het land! Om op vrijdag 29 december 2006 weer heelhuids thuis te komen. Vanaf deze weblog willen wij vertellen over onze voorbereidingen en straks in Kenia over al onze avonturen!

Tijd voor een nieuw bericht! En deze keer niet door Wytze geschreven want die is op dit moment heel hard bezig om de top van de mount Kenya te bereiken. Samen met Kim en Anouk is hij vanmorgen vroeg vertrokken om over een aantal dagen de top te bereiken (daar gaan we wel van uit!) en vrijdag weer terug te komen, verhalen en foto’s volgen vast en zeker!

Wat hebben wij allemaal gedaan de afgelopen weken?:

Kibera

Al weer enige tijd geleden hebben we de grootste sloppenwijk van Nairobi bezocht, Kibera met wel meer dan 2 miljoen inwoners. Eerst met z’n alle in de matatu, 6 vrijwilligers en een boel kenianen om ons te beschermen. Aangekomen bij Kibera weet je wel gelijk dat je in de sloppenwijk zit. Wat een lucht, echt onvoorstelbaar zo vies. We liepen dwars door al het afval, en veel mensen betekend veel afval!!! Ook stapten we allemaal vaak door veel "modder", we houden het maar op de modder dat maakt het wat gemakkelijker als je de dag erna je schoenen en broek schoonmaakt. We bezochten 10 gezinnen waar we voedselpakketen rond brachten. Al deze gezinnen bestonden uit een alleen staande moeder met HIV en veel kinderen, al wonend in een hutje van een paar vierkante meter. Kranten en vuilniszakken tegen de muur om de wind en regen buiten te houden. Te triest om te sneu maar wat zijn die mensen positief zeg! Allemaal lachen, zingen en je vrolijk gedag zeggen. We hebben echt bewondering voor deze mensen.

Ol Kalou

Om bij te komen van al deze indrukken en het drukke leven met 19 kinderen om je heen zijn we er even vijf dagen tussenuit geweest. In een fijn huis in Ol Kalou hebben wij genoten van de rust, de warme douche, gezelligheid en niet te vergeten het heerlijke grote en zachte bed!

Het is een jongen!

En dan het leukste nieuws! In het weeshuis woont een schattig heel erg ondeugend jongetje, Lewis. Lewis is twee maanden geleden ergens gevonden. ZIjn moeder zat in de gevangenis en is er nu vandoor…zonder kind. WIj hebben ons hart verloren aan deze kleine gekke bolle peuter en samen besloten hem financieel te adopteren. Het is nu dus een beetje onze zoon. En wat voor een! Lewis is dol op eten en kusjes geven en kwam nadat wij weggeweest waren met een grote lach op ons afgerend. Volgende week (12 november) vieren we zijn tweede verjaardag met een groot stuk taart.

En…..

Voor de komende tijd staat er nog veel op het programma, we zijn aan onze laatste drie weken in het weeshuis begonnen en gaan nog wat leuke dingen met de kinderen doen. Verder nog geld doneren aan de bouw van het huis en met de vrijwilligers deze geweldige drie maanden op een goede manier afsluiten.

Daarna vertrekken we voor een aantal dagen naar de kust, hebben we een lange safari en gaan met rugzak op Kenia nog meer verkennen. Genoeg te doen dus!

Liefs Miriam

De gemiddelde Keniaan:

Stinkt:

Zit je lekker op de boda boda of in de taxi komt er opeens een zeer doordringende zweetlucht naar boven. Voor de zekerheid ruik je nog even onder je eigen oksel, maar eigenlijk weet je het al…En ja hoor, het is weer zover, een Keniaan die stinkt. Stinken ze allemaal? Bijna wel, maar dat merk je pas zodra ze hun armen omhoog houden…Dus even een polite notice; hou die armen naar beneden!

Is niet al te snugger:

Internetcafe, winkel, het maakt niet uit waar. Je moet betalen, een bedrag van 20 shilling en een bedrag van 21 shilling. Lijkt me duidelijk; 41. Maaaaaar voordat de gemiddelde Keniaan daarachter is. Eerst toch maar zelf proberen uit te rekenen, na vijf minuten en een bezweet voorhoofd wordt dan toch maar de rekenmachine erbij gepakt. Je geeft ze een briefje van 50 en om het ze gemakkelijk te maken doe je er nog 1 shilling bij. Je krijgt dus 10 shilling terug, lijkt me logisch. Maaar de gemiddelde Keniaan flipt op zo’n moment helemaal door! Wat! 1 shilling erbij??? Oh my god, en het rekenmachinetje is net weggelegd! Dan doen we het op z’n Keniaans en krijg je dus je ene shilling terug en nog 9 van die irritante muntjes! Polite notice: Leer rekenen!

Heeft een stopwoordje:

Juist, mmmmm, hoe kan ik dit het beste uitleggen, is it! Eigenlijk zou ik het niet weten, get it! Hmmm, het maakt niet uit hoe rijk je bent, waar je woont of wie je bent, is it? Yes it is!. Ze hebben het allemaal, hun eigen stopwoordje, get it. En soms gaat dat echt heeeel erg ver! Sta je heel serieus naar een verhaal van een schooldirecteur te luisteren over de problemen die hij heeft op school, lig je helemaal in een deuk omdat hij de hele tijd "is it" tussendoor gebruikt. En dan schaam je je wel een beetje hoor. Al die problemen en wij kunnen alleen maar lachen!

Kan niet communiceren:

Vooral telefonisch contact gaat moeizaam…Bestel je een matatu voor de volgende dag naar blue post om half 2..En ja hoor hij staat er 1 uur! Wat blijkt, hij heeft alleen geluisterd naar matatu, blue post, afternoon…Police notice: luister!

Eist je heel makkelijk op:

"Nelson, ik zou wel een keer willen voetballen!" "OK, ik bel nu iemand op die kan je helpen!" Top denk je dan, goed geregeld, maar wat blijkt, de destbetreffende persoon komt er nu meteen aan en wil van alles met je bespreken! Prima, denk je dan nog, maar het wordt wat minder als er van je verwacht wordt dat je 5 dagen per week van 4 tot 6 moet trainen! Ook nadat je duidelijk hebt gemaakt dat je toch echt niet elke dag kan trainen wordt je elke dag gebeld waar je bent voor de training… En dit is nog maar een klein voorbeeldje…Laat ik het maar niet hebben over de man die momenteel van mij verwacht dat ik hem meeneem naar Nederland en een vrouw voor hem regel…

Kan niet organiseren:

Denk aan Bushcamp…. En het rare is dat ze totaal onnodige zaken tot in de puntjes organiseren. Voorbeeld: We waren met z’n allen op eigen houtje Kiandutu ingeweest. De board was daar niet echt blij mee. Wij Nederlanders denken dan, zeg het even en het is opgelost, maar de gemiddelde Keniaan denkt dat: VERGADERING!! En jahoor, nog geen 5 minuten na de vergadering krijgen we een brief! Daarin wordt puntgewijs verteld wat er is voorgevallen en hoe zij denken dat we dat de volgende keer aan moeten pakken! Dat communiceren en organiseren ze dan weer wel goed!

Komt te laat:

Tja, dat lijkt me duidelijk, wacht, wachten, wachten…..

OOOOOKKKAAAAY! Dat zijn dus enkele verschillen tussen de Nederlander en de gemiddelde Keniaan. Niet dat het erg is, maar soms is het een beetje wennen en heb je er een beetje genoeg van. En zij hebben ook over ons ongetwijfeld genoeg dingen aan te merken!

Groetjes en liefs!!!!!!!!!!!!!!!!

Wytze en Miriam

"OOOOH HIIIII, Hellloooo, OOh, You look absolutely fabulous, BEAUTIFUL, Woow, you’re a little baaaaabbbyyyy, oooohhh, aaah".
Juist, we zijn met de matatu gearriveerd in het "Amerikaanse" Keniaanse kindertehuis genaamd Seeds IN His Garden. Huismoeder en volbloed Amerikaanse Becky heeft ons zojuis welkom geheten. Met de matatu van Thika naar Nairobi. Van de zenuwen over het hele bushcamp gebeuren heeft Paul al in de bus gekotst en eerlijk gezegd ben ik blij dat ik uit die stanklucht ben. Keniaande kots verschilt dus niks van de Nederlandsche.
Tijdens de rondleiding komen we erachter dat niet alleen Becky Amerikaans is, maar echt alles! Iedereen heeft een eigen computer en laptop. Er is een Amerikaans onderwijssysteem en het gaat er alleen maar om dat je zoveel mogelijk straight A’s haalt in de klas! We worden voorgesteld aan allerlei "Beautiful little baby’s" die allemaal "Straight A’s students" zijn. Ze willen allemaal piloot of weet- ik- veel- wat worden.  Wij  stappen bijna in de voetsporen van Paul als ook wij over ons nek willen gaan. Helemaal als we horen dat de kinderen alleen maar Amerikaans praten en geen Swahili.
Maargoed, de bussen komen eraan. Alle Amerikaantjes…uuhh Keniaantjes stappen in de bussen en we vertrekken naar Bushcamp in Nakuru. Lake Nakuru is de bestemming en binnen een paar uur hobbelen zijn we er. Eerste indruk….MZUNGU’S!!! Allemaal Nederlanders, piloten, stewardessen, etc. Echt superleuke mensen! Het is in het begin wel een beetje wennen dat iedereen weer hoort wat je allemaal zegt. Ik heb al bijna openbaar wat mensen belachelijk gemaakt was het niet dat ik me net op tijd bedacht dat zij het ook kunnen horen….Het is wel even wennen, maar uiteindelijk stapt iedereen blij zn bedje in!
We moeten allebei een nachtdienst lopen om de buffels zebra’s leeuwen en ander wild van de kinderen af te houden. Ik heb om kwart over drie ‘snachts nog een AK-47 vastgehouden (ja, die ene van dat James Bond spelletje) Maar ik mag er niet mee schieten…jammer. De askari is erg trots op het feit dat hij bij National Wildlife Service zit en marcheert de hele nacht om het kampvuur heen. Vol trots verteld hij over het leger van Kenia en dat ze in de top 5 sterkste landen van Afrika zitten. Als ik aangeef dat wij bij de VN zitten wordt het toch wat stiller…
De volgende dag blijkt dat we niet echt een handige kledingkeus hebben gemaakt. De kinderen hebben allemaal jurken mee! Bovendien hebben ze niet eens allemaal een warme trui mee! Gelukkig hebben de leuke KLM mensen genoeg extra vooraad mee en gaat uiteindelijk iedereen warm de bus in voor de gamedrive! We zien een roze meer…toch? he, nee, dat zijn Flamingo’s! Honderden, duizenden, flamingo’s. Het meer is al 50 meter teruggetrokken, simpel uitgedroogd door wat voor natuurverschijnsel dan ook. Ook zien we buffels, giraffen, zebra’s, waterbucks, baboons en ik heb zelfs een luipaard gezien! Uitgebreid relaxend in het zonnetje op een omgevallen boom. Een vage wereldreiziger met een grote baard die er toevallig ook was  stapt rustig zijn auto uit om het beest even van dichterbij te bekijken, maar wij blijven uiteraard lekker zitten.
Overdag was er veeeeeeeeeel heeeeeel erg lekker eten. M&Ms, lekker koekjes, borrelnoten, we konden ons geluk niet op! De kinderen zijn lekker aan het spelen en de gamedrives zijn geweldig!De Amerikaantjes lijken iets minder onder de indruk, maargoed, ze lachen en daar gaat het om. De discussie die wij voeren komt onder de KLMmers ook los. Wat doen die ‘verwende’ Keniaantjes hier eigenlijk…..
We zijn echt heel even (4 dagen) op vakantie en zijn super aan het genieten! Maaaaaarrrr, we doen het uiteraard voor de kinderen… Mary -Ann (de huismoeder die mee was) zit de hele tijd boos voor zich uit te kijken, maarja, that’s life. Daar ben je snel klaar mee na 5 keer vragen of er wat is en of ze wat wil doen. Nee, echt niet? Nou DAN TOCH NIET!
De laatste dag krijgen we een heerlijke kippenbout, de dikste die ik ooit gezien heb! En wij krijgen al het speelgoed mee. Dan gaan we weer terug naar Seeds In His Garden. In de vier dagen hebben we het er veel over gehad en bij terugkomst in het tehuis is ons beeld toch wel wat verandert. Becky verwelkomt de kinderen alsof haar leven ervan afhangt en de liefde die ze aan de kinderen geeft spat er vanaf! Dat ziet er toch wat gezelliger uit dan Dictator Mary-Ann die de boel bij CRC regeert…Bovendien zijn de kansen van de kinderen uit SIHG vele malen groter dan van het CRC. Nadeel is alleen dat de Amerikaantjes weinig in Kenia te zoeken hebben….
De bus rijdt niet verder…WAT! De bus rijd niet verder….Oh…Keniaal, wat nu??? We bellen Nelson om te vragen of hij met de matatu kan komen…maar dat duurt nog wel een uurtje of twee. Becky vraagt of we dan willen blijven eten. Natuurlijk willen we dat! Helaas komt het er niet van aangezien de matatu arriveert. Mary-Ann weet niet hoe snel ze alle spullen in de bus moet krijgen. Wij rennen dus nog maar even snel naar binnen om SIHG te bedanken voor de gastvrijheid maar dat we nu toch echt naar huis gaan.
Weer terug in huis krijgen de kinderen wat te eten en duiken ze hun bed in. Ook wij gaan voldaan ons hutje in en het voelt alsof we weer thuis zijn!

Hallo lieve weblog lezers!!

Wat hebben we de afgelopen tijd allemaal uitgespookt:

Kiandutu outreach project:

In de sloppenwijk van kiandutu hebben we een schooltje opgebouwd! Echt superleuk. Het lokaal hadden ze al, maar verder stond het nog helemaal leeg. We hebben bankjes, schriftjes, pennen, potloden, krijt, stoffer, etc etc gekocht. Het is een nursery (kleuterklas) met nu 10 kindjes uit de sloppenwijk die nu dus gratis naar school kunnen! JIPPIE!! Het rare van Kenia is dat je alleen moet betalen voor de nursery klas. Als je dat hebt afgerond en naar standard one (zeg maar groep 3) gaat dan is de school verder helemaal gratis! Wat wij dus doen is kinderen uit de sloppenwijk die niet naar school kunnen vanwege geldgebrek naar onze nursery sturen! Als ze dat hebben afgerond kopen we een uniform voor ze en kunnen ze naar een andere basisschool waar ze de basisschool gratis kunnen afronden. Is it?? Yes it is!

Thika youh:

Is een voetbalteam dat bestaat uit straatjongens. Ook de meeste van deze jongens gaan niet naar school….Gevolg is dat ze een beetje op straat hangen en er een zootje van maken! (Oh nee, dat is het al!) Thomas is Keniaan en oprichter van dit team. Hij stopt 5 % van zijn loon in het team, en wij hebben daar ons steentje aan bijgedragen. We hebben en een bal en netten gekocht…waren ze erg blij mee!

CRC:

We hebben een aantal taken van de kinderne overgenomen zodat zij huiswerk kunnen maken! Bij thuiskomst gaan we schoenenpoetsen, kleren wassen, kinderen wassen, kleren opvouwen, hmmmzzzz eigenlijk hebben we zo’n beetje alles overgenomen…Mjah, de kinderen vinden dat we raar, ze helpen alsnog heel erg mee. En wij maar denken dat ze vast heel blij zijn dat ze gewoon lekker kunnen spelen, maar zo werkt het dus niet…

Ook gaan we (hopelijk) op bushcamp met de oudste! We gaan naa Lake Naivasha en zullen daar allerlei activiteiten doen. De KLM organiseert dat en er zullen meerdere kindertehuizen komen. We hebben we zin in!

Ziekenhuis:

Ook zijn we met de kleinste (David) naar het ziekenhuis geweest. Daar staan echt rijen met mensen maarja, als Mzungu wordt je als eerste geholpen. Niet altijd leuk, maar zo werkt het hier blijkbaar…Keniaal! David is nogal een bangerik…dus die heeft de hele weg aan ons vastgeklampt. In het ziekenhuis zelf werd er heel wat afgehuild… Arme David…En toen wist hij nog niet eens dat hij de maandag daarop naar de tandarts moest om een tand te trekken…

Plannen:

- schilderen van de nieuwe school

- bushcamp

- sloppenwijken Nairobi bezoeken (met 2,5 miljoen bewoners…)

- kindertehuizen Nairobi

Zo, dat was hem! Al met al gebeurt er heel veel en vergeet ik heel veel op te schrijven, maar er komen nog meer berichtjes uiteraard!

Groetjes en een dikke zoen!

Miriam en Wytze

Jambo !!!

Weer een bericht  uit Thika. We hebben samen weer een heleboel meegemaakt. Afgelopen maandag zijn we met alle vrijwilligers naar Karate les geweest. Jaja karate les……….oen two tree, HOES!!!!!!
Vooral die schreeuw na elke serie bewegingen, heerlijk toch! We waren super enthousiast en toen we hoorden dat we elke dag les konden krijgen waren we helemaal in de zevende hemel. Wytze heeft dinsdag dus weer sportief mee staan doen, ik heb nog steeds spierpijn…..iets te enhousiast misschien??
‘ s Avonds in ons ”huisje’" doen we samen de oefeningen nog eens na. Ik moet zeggen, Wytze is er goed in! Bij mij zwabbert er nog al wat…..maar oefening baart kunst.

Afgelopen weken zijn we een aantal keer op de school geweest, als leerkracht zijn we toch erg nieuwsgierig naar het onderwijssysteem, en we hebben onze ogen uitgekeken. Onze bezoekjes aan de nurseryklas (3 tot 6/7 jaar) zijn het leukst! De kinderen zitten met ongeveer vijftien in een klasje, hebben haast geen materiaal maar ze lezen schrijven en rekenen al? Waarom konden mijn kleuters dat niet? De kleinste zijn bijna de hele dag bezig met het leren schrijven van de cijfers, en met klei maken ze letters. De juf schrijft op het bord het woord voor wat ze na moeten maken en dat doen ze dan natuurlijk braaf. Ook hebben ze veel klassikaal les, sommetjes en getallen opdreunen. De Juf staat voor de klas en roept en schreeuwt in het Kiswahili, voortdurend hoorde wij: Sawa Sawa HE???? He??? De kinderen moesten dan nog een keer herhalen wat ze zeiden, alleen dan luider en graag met iedereen. Wij schrokken af en toe nog al van haar geschreeuw maar goed de kleinste die zowat onder hun tafel hingen gingen wel weer mee doen.

Het rietenstokje, of zeg maar liever STOK, wordt ook veel gebruikt op school, naar ons idee te veel maar goed wij zijn natuurlijk tegen slaan. Het lijkt wel of de leerkrachten het prettig vinden. De leerkrachten zitten ‘s middags lekker in de schaduw thee te drinken met in hun andere hand het beruchte stokje. De kinderen komen zich melden en vertellen zelf of hun werk af in of niet, zoniet twee of drie flinke klappen op je hand.
Ook te laat komen is er niet bij, 7 uur op school en anders drie klappen, die de leerkracht uitdeelt als hij om half 9 aankomt……..

Verder gaat het met alle 19 kinderen in het tehuis echt super. Ze lachen veel en zijn dol op spelletjes en aandacht, veel aandacht.
Ik ga nu samen met Wytze een liedje aanleren bij de kleuters. Tot de volgende update!!

Liefs Wytze en Miriam